Maar wat heb ik eraan?

Joke Slotboom - Kruijf06-22851060www.klantklik.nl (20)

Veel medewerkers denken bij duurzame inzetbaarheid: ‘Leuk idee voor de werkgever, maar wat heb ik eraan?’ Het is een ver van hun bed show, ook al hebben ze er direct mee te maken omdat ze bijvoorbeeld hun functie niet tot hun pensioen uit kunnen oefenen omdat het lichamelijk te zwaar is.

Hoe is het voor jou?

Wil je als werkgever stappen maken met je werknemers dan moet je eerst de vertaalslag maken hoe duurzame inzetbaarheid betrekking heeft op hen. Daarmee bedoel ik niet vereenvoudigen naar Jip en Janneke taal. In mijn trainingen vertaal ik het naar de vraag: ‘Hoe is het voor jou?’ Het onderwerp gaat pas leven als je het kunt linken aan de dagelijkse praktijk van medewerkers. Daar zit de knop waarmee je ze ‘aan’ krijgt voor verandering.

Ongeïnteresseerdheid leidt tot meer schade

Afgelopen maand gaf ik een training over duurzame inzetbaarheid aan chauffeurs. We bespraken de stelling dat het uitzitten van je tijd tot je pensioen kan leiden tot meer schadegevallen op de weg. De chauffeurs beaamden deze stelling, want als je ongeïnteresseerd aanwezig bent op je werk, hoe alert ben je dan op de weg? Meer schadegevallen vonden zij in dit geval dan ook niet meer dan logisch.

Stressfactoren waardoor je van je tijdbalk valt

Natuurlijk kwam ik niet meteen met deze stelling bij ze op de proppen. Eerst bespraken we factoren waar ze stress van krijgen en waardoor ze van hun tijdbalk kunnen ‘vallen’.  Die stressfactoren kunnen van alles zijn. Mensen die zonder groeten instappen en doorlopen, haltes die geschrapt zijn, van de gemeente op tijd moeten rijden en digitaal aanvragen van verlof. Klagen over de directie of collega’s hoort hier ook bij.

Kun jij deze factoren veranderen?

Wie wil dat medewerkers gaan ontwikkelen, moet ze eerst inzicht geven in hun negatieve denkpatronen en welke gevolgen deze hebben, zowel in hun werk als privé. Op mijn training vraag ik aan mensen: ‘Als je je zes van de zeven dagen ergert aan deze dingen op je werk, wat gebeurt er dan met je?’ En: ‘Kun jij deze factoren veranderen?’

Beseffen dat zij de stap zelf moeten zetten

We bespreken dat de stress die dit met zich meebrengt, ertoe kan leiden dat mensen minder bewegen, thuis doodmoe op de bank hangen in plaats van te gaan sporten en slecht slapen. Dat dit er vaak toe leidt dat ze zich vaker ziek melden en eventueel uiteindelijk tegen een burn-out aanlopen.  Pas als je het concreet maakt wat dit voor hen persoonlijk betekent – en wat ze zelf nu al in hun eigen praktijk ervaren, komt het moment dat ze beseffen dat zij degenen zijn die zelf de stap moeten zetten richting verandering.

Gevoel verhuist met je mee

Een medewerker vertelde dat hij met een burn-out weg was gegaan bij zijn vorige werkgever. Binnen een maand bij de nieuwe werkgever zat hij er weer doorheen met een ‘klote klant’. De klant zag hem niet staan als hij goederen bracht en hij voelde zich genegeerd. Het werd hem duidelijk dat hij zijn oude gevoel meegenomen had naar zijn nieuwe baan. Dat hij zelf moest veranderen in plaats van de schuld bij de ander te leggen. Hij is de klant actief gaan groeten, met als gevolg dat de klant terug ging groeten. Als hij nu bij die klant komt, staan de pellets voor hem klaar en mag hij voor. Hij wordt verwacht.

Zonde van het geld

Blijven mensen in negatieve denkpatronen hangen, dan nemen ze geen verantwoordelijkheid voor wie zij willen zijn. Elke investering van een bedrijf in een opleiding om medewerkers duurzame inzetbaar te houden is dan zonde van het geld.

Maar wat heb ik eraan?

Mensen gaan niet ‘aan’ van een doomscenario met woorden die ze niet direct kunnen linken aan hun praktijk. Mensen gaan aan als je in kaart brengt waar zij persoonlijk last van hebben, waarna je doorpakt met de vraag: Wil jij hierin blijven hangen, en door hobbelen aan het elastiek waar je aan hangt, terwijl je linksom en rechtsom ingehaald wordt door veranderingen waar je geen invloed op hebt, en waaraan je je ergert of wil je het anders? Wie wil jij zijn?

‘Ik maak er een leuke dag van’

Ik ben ervan overtuigd dat iedereen in beweging te krijgen is. Als de stap naar eigen verantwoordelijkheid nemen te groot is, besluiten mensen in mijn training dat ze vanaf nu het doel ‘Ik maak er een leuke dag van’ hebben. Het lijkt onverschillig, maar ook dan stappen ze uit de klaagzangen die ze normaal uiten. De stressfactoren worden minder en vandaaruit is de stap naar eigen verantwoordelijkheid nemen kleiner. Ook als iemand maar een ding uitkiest om anders te doen, komt er beweging en kan het ernaar leiden dat mensen verder kijken naar een opleiding of uiteindelijk zelfs naar een andere baan.

Het mechanisme is in elke branche hetzelfde

Ook al benoemen medewerkers in elke sector andere stressfactoren, het mechanisme eronder is in elke branche hetzelfde. In de schoonmaakbranche klagen medewerkers over klanten die nooit tevreden zijn, zieke collega’s waardoor de werkdruk stijgt of dat er gewoonweg geen medewerkers genoeg zijn om het werk goed te kunnen doen. Wie wil dat medewerkers gaan ontwikkelen, moet ze eerst uit deze negatieve denkpatronen krijgen.

Duurzame inzetbaarheid, wat heb jij aan mijn training?

Het plaatje wordt deze medewerkers pas duidelijk als je het invult vanuit hun eigen praktijk. Mijn training duurzame inzetbaarheid begint dan ook met de vraag: ‘Waar loop jij tegenaan?’ Wil je meer weten over hoe ik mensen ‘aan’ krijg die ‘uit’ lijken te staan? Neem contact met mij op. Ik drink graag een kop koffie met je.

~ Joke Kruijf

About the Author